Francesco urodził się w Pietrelcinie 25 maja 1887 roku. Kiedy miał pięć lat po raz pierwszy doznał objawienia. Do nowicjatu Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów w Morcone wstąpił 6 stycznia 1903 roku, gdzie otrzymał habit franciszkański i przyjął imię Pio. Po rocznym nowicjacie złożył śluby proste, a 27 stycznia 1907 roku śluby uroczyste i rozpoczął studia filozoficzno-teologiczne. Święcenia kapłańskie przyjął 10 sierpnia 1910 roku w Benevento. W czasie I wojny światowej został powołany do wojska, zwolniono go jednak ze względu na zły stan zdrowia.
Pod koniec lipca 1916 roku przełożeni skierowali go do klasztoru w San Giovanni Rotondo, gdzie został kierownikiem duchowym młodych zakonników. Wielokrotnie przeżywał ekstazy, miał wizje Maryi, Jezusa oraz swojego Anioła Stróża. Każda Msza święta była dla niego wielkim przeżyciem. W momencie przeistoczenia wyglądał tak, jakby dotykało go fizyczne cierpienie.
Ojciec Pio 20 września 1918 roku podczas modlitwy przed wizerunkiem Chrystusa ukrzyżowanego otrzymał stygmaty – na jego dłoniach, stopach i boku pojawiły się rany odpowiadające znakom męki Jezusa. Kongregacja Świętego Oficjum, zajmująca się czystością wiary i obyczajów, postanowiła nałożyć pewne ograniczenia na kontakty ojca Pio „ze światem”, by uniknąć niezdrowego rozgłosu wokół jego osoby i czynów. Nakazano mu, między innymi, by Mszę świętą odprawiał „prywatnie” o różnych porach; by nie udzielał błogosławieństw wiernym; by nie godził się na pokazywanie stygmatów ani na ich całowanie; by nie odpisywał na żadne listy ani sam, ani przez inne osoby. Do San Giovanni Rotondo wysłano specjalną komisję, która badała stygmaty i wizje zakonnika. Przewodniczący komisji watykańskiej uznał, że ran nie można wytłumaczyć z punktu widzenia nauki.
Decyzja komisji uspokoiła plotki i pomówienia, zwiększył się natomiast napływ ciężko chorych ludzi, którzy liczyli na modlitwę wstawienniczą zakonnika. W 1950 roku ojciec Pio utworzył pierwsze Grupy Modlitwy, modlące się w intencjach Kościoła. W maju 1956 roku otwarto Dom Ulgi w Cierpieniu. Kroniki zaczęły zapełniać się świadectwami cudownych uzdrowień.
Ojciec Pio zmarł w swoim klasztorze 23 września 1968 roku o 2.30. Na kilka dni przed śmiercią, po pięćdziesięciu latach, jego stygmaty zagoiły się.
Święty Jan Paweł II dokonał beatyfikacji ojca Pio 2 maja 1999 roku, kanonizacji zaś 16 czerwca 2002 roku.
Kościół czci świętego ojca Pio 23 września.
Mazur, Bożena, Poczet Świętych i Błogosławionych, 2005.
