Św. Wawrzyniec
Dzieje świętego Wawrzyńca znamy jedynie z dużo późniejszej tradycji. Akta męczeństwa przekazały, że Wawrzyniec pochodził z Hiszpanii z miasta Huesca. Był duchownym w Rzymie, diakonem papieża – świętego Sykstysa II. Do jego zadań należało administrowanie dobrami kościelnymi i opieka nad biednymi.
Świętego Wawrzyńca nie ścięto zaraz po aresztowaniu, ponieważ oprawcy chcieli torturami wydobyć od niego wiadomości o majątku kościelnym. Diakon jednak, na polecenie papieża, w obliczu zagrożenia rozdał wszystkie pieniądze kościelne ubogim. Kiedy cesarz Walerian nakazał świętemu Wawrzyńcowi wydać skarby kościelne, ten, zebrawszy obdarowanych ubogich, powiedział, że właśnie ci ludzie są poszukiwanymi skarbami. Rozwścieczony władca kazał więc najpierw go biczować, a następnie powiesić, wyrywając mu członki ze stawów. Na samym końcu rozciągnięto go na kracie, pod którą położono rozżarzone węgle. Po pewnym czasie święty Wawrzyniec miał powiedzieć do swojego oprawcy: „Widzisz, że ten bok jest już dość przypieczony. Obróć mnie na drugą stronę!”. Zmarł śmiercią męczeńską 10 sierpnia 258 roku.
Ciało męczennika zostało pochowane przez świętego Justyna, a cesarz Konstanty Wielki na jego grobie wybudował bazylikę. Relikwie męczennika znajdują się w rzymskim kościele świętego Wawrzyńca za Murami. Kratę, na której go torturowano, papież Paschalis II umieścił w kościele San Lorenzo in Lucina. Relikwia głowy świętego znajduje się na Watykanie i jest wystawiana w dzień jego męczeństwa.
Kościół czci świętego Wawrzyńca 10 sierpnia.
Mazur Bożena, Poczet Świętych i Błogosławionych, 2005.
