Helena Kowalska urodziła się 25 sierpnia 1905 roku w Głogowcu. Kiedy miała siedem lat, po raz pierwszy usłyszała w duszy głos, wzywający do doskonalszego życia. Pomimo dobrych wyników w nauce uczyła się tylko trzy lata – potem musiała zrezygnować, aby pomagać matce w domu. Gdy miała szesnaście lat, opuściła dom rodzinny, by na służbie u zamożnych rodzin zarobić na własne utrzymanie i pomóc rodzicom. Przez cały czas bardzo pragnęła życia zakonnego, ale rodzicom powiedziała o swoich zamiarach dopiero w 1922 roku. Ojciec jednak nie wyraził zgody, motywując odmowę brakiem pieniędzy na wyprawę wymaganą w klasztorach.
W lipcu 1924 roku Pan Jezus przemówił do Faustyny i polecił niezwłoczne wstąpienie do klasztoru. Helena postanowiła nie wracać do domu i postawić rodziców przed faktem dokonanym. Następnego dnia zgłosiła się do Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia. Musiała jednak odłożyć pieniądze na skromną wyprawę, pracując przez rok w Warszawie. W dniu 1 sierpnia 1925 roku została przyjęta do zgromadzenia. Postulat odbywała w Warszawie, a nowicjat w Krakowie, gdzie w czasie obłóczyn zakonnych razem z habitem otrzymała imię Maria Faustyna. Od marca 1926 roku Bóg doświadczał siostrę Faustynę ogromnymi trudnościami wewnętrznymi aż do końca nowicjatu. W Wielki Piątek 1927 roku zbolałą duszę nowicjuszki ogarnął żar Bożej Miłości. Zapomniała wówczas o własnych cierpieniach, poznając, jak bardzo cierpiał dla niej Jezus. W dniu 30 kwietnia 1928 roku złożyła pierwsze śluby zakonne.
W dniu 22 lutego 1931 roku po raz pierwszy ujrzała Jezusa Miłosiernego. Otrzymała wówczas polecenie namalowania obrazu z podpisem: “Jezu, ufam Tobie”, oraz publicznego wystawienia go w kościele. Pomimo znacznego pogorszenia stanu zdrowia pozwolono jej na złożenie profesji wieczystej 30 kwietnia 1933 roku i skierowano do domu zakonnego w Wilnie. Na początku 1934 roku zwróciła się z prośbą do artysty-malarza Eugeniusza Kazimierskiego o wykonanie obrazu Miłosierdzia Bożego według jej wskazówek. Gdy w czerwcu ujrzała ukończony obraz, płakała, że Chrystus nie jest tak piękny, jak Go widziała. Dzięki usilnym staraniom księdza Michała Sopoćko, kierownika duchowego siostry Faustyny, obraz został wystawiony w dniach 26-28 kwietnia 1935 roku.
W 1936 roku stwierdzono u siostry Faustyny zaawansowaną gruźlicę, a w kwietniu 1938 roku nastąpiło gwałtowne pogorszenie jej stanu zdrowia. Ksiądz Michał Sopoćko, udzielając jej, będącej wówczas w szpitalu, sakramentu chorych, widział ją w ekstazie. Zmarła po długich cierpieniach w wieku 33 lat – 5 października 1938 roku.
Jej ciało pochowano na cmentarzu zakonnym w Krakowie-Łagiewnikach. W 1966 roku w trakcie trwania procesu informacyjnego w sprawie beatyfikacji siostry Faustyny, przeniesiono jej doczesne szczątki do kaplicy Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach.
Chrystus uczynił siostrę Faustynę odpowiedzialną za szerzenie kultu Jego Miłosierdzia. Polecił pisanie Dzienniczka, odmawianie nowenny, koronki i innych modlitw do Bożego Miłosierdzia. Codziennie o godzinie 15:00 Faustyna czciła Jego konanie na krzyżu. Przepowiedziała także, że szerzona przez nią forma kultu Miłosierdzia Bożego będzie zabroniona przez władze kościelne. Dzięki siostrze Faustynie kult Bożego Miłosierdzia został odnowiony i pogłębiony.
Święty Jan Paweł II beatyfikował siostrę Faustynę 18 kwietnia 1993 roku, a ogłosił świętą – 30 kwietnia 2000 roku.
Kościół czci świętą siostrę Faustynę Kowalską 5 października.
