Jadwiga przyszła na świat w czasie, gdy jej ojciec, Ludwik Andegaweński, król Węgier i Polski, starał się o uznanie prawa do polskiego tronu dla jednej ze swoich córek. Przypadł on właśnie jej, choć była najmłodsza. Po wielu politycznych targach, związanych z obsadzeniem polskiego tronu, Jadwiga przybyła do Polski w 1384 roku i 16 października została koronowana na króla.
Jadwiga została poślubiona przez Władysława Jagiełłę, który kilka dni wcześniej przyjął chrzest, 18 lutego 1386 roku. Jadwiga jednak nie mogła doczekać się potomka, co uważano wówczas za karę Bożą. Po trzynastu latach starań królowa spodziewała się dziecka. Urodziła się słaba dziewczynka – Elżbieta Bonifacja, która żyła zaledwie 21 dni. Niedługo po niej – 17 lipca 1399 roku – zmarła także Jadwiga, mając zaledwie 25 lat.
Jadwiga otaczała się ludźmi uczonymi i przyczyniła się do odnowienia Akademii Krakowskiej, której zapisała w testamencie prawie cały swój majątek. Jej zasługą jest chrystianizacja Litwy. Przy boku Władysława Jagiełły dążyła do umocnienia pokoju i państwowego ładu. Przeznaczała spore kwoty na fundacje kościelne i klasztorne, opiekowała się ubogimi, wspomagała szpitale.
Po jej śmierci szybko zaczął szerzyć się jej kult. W 1419 roku zaczęto spisywać liczne cuda, jakie miały miejsce przy jej grobie. Ze względów politycznych nie doszło wtedy do procesu kanonizacyjnego. Świętą ogłosił ją dopiero święty Jan Paweł II 8 czerwca 1997 roku.
Kościół czci świętą Jadwigę królową 8 czerwca.
Mazur, Bożena, Poczet Świętych i Błogosławionych, 2005
