Bronisław Markiewicz urodził się 13 lipca 1842 roku w Pruchniku. Otrzymał staranną formację religijną, co nie uchroniło go jednak przed załamaniem wiary podczas nauki w przemyskim gimnazjum. W 1863 roku wstąpił do seminarium duchownego, a we wrześniu 1867 roku przyjął święcenia kapłańskie i został skierowany do pracy duszpasterskiej w Harcie i w katedrze przemyskiej. Pragnął poświęcić się pracy z młodzieżą, dlatego podjął dodatkowe studia z pedagogiki, filozofii i historii na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie i na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1875 roku został proboszczem parafii Gać, a dwa lata później – w Błażowej. Od 1882 roku wykładał teologię pastoralną w seminarium duchownym w Przemyślu.
Z czasem ksiądz Bronisław odkrył w sobie powołanie do życia zakonnego. W listopadzie 1885 roku wyjechał do Włoch, gdzie wstąpił do salezjanów i w marcu 1887 roku złożył śluby na ręce świętego Jana Bosko. Błogosławiony z oddaniem i gorliwością wypełniał powierzane mu zadania. Z powodu surowego trybu życia zachorował na gruźlicę i uważano go wówczas za bliskiego śmierci. Udało mu się jednak odzyskać zdrowie i w marcu 1892 roku, za pozwoleniem przełożonych, powrócił do Polski, obejmując probostwo w Miejscu Piastowym.
Będąc w Miejscu Piastowym, oddał się pracy z młodzieżą – głównie z ubogimi i sierotami. Otworzył Instytut Wychowawczy, przez który troszczył się o materialną i zawodową przyszłość podopiecznych. W 1897 roku założył dwa nowe zgromadzenia zakonne pod patronatem świętego Michała Archanioła, oparte na duchowości świętego Jana Bosko. Zostały one zatwierdzone dopiero po śmierci założyciela – Michalici w 1921 roku, a Siostry Michalitki siedem lat później.
Błogosławiony Bronisław Markiewicz, wyczerpany pracą, zmarł 29 stycznia 1912 roku. W 1958 roku rozpoczął się jego proces beatyfikacyjny. który zakończył się uroczystą beatyfikacją, dokonaną w Warszawie przez delegata papieskiego – kardynała Józefa Glempa, 19 czerwca 2005 roku.
Kościół czci Błogosławionego Bronisława Markiewicza 30 stycznia.
