Aktualności

List rektora WSD w Sandomierzu z okazji święta św. Szczepana

Data publikacji: wtorek, 26-12-2023

Drodzy Bracia i Siostry!

W niedzielny wieczór zasiedliśmy do wieczerzy wigilijnej, aby w gronie najbliższych rozpocząć czas Narodzenia Pańskiego. Łamiąc się znakiem jedności, którym jest biały opłatek, wypowiedzieliśmy szczere życzenia, zapraszając w ten sposób do naszych rodzin Jezusa, który przychodzi z darem pokoju. Podczas Mszy świętych sprawowanych wczoraj w naszych kościołach usłyszeliśmy Dobrą Nowinę o narodzeniu Chrystusa, ogłoszoną wpierw pasterzom pilnującym swoich stad na betlejemskich polach. Słowo rzeczywiście stało się Ciałem i zaczęło przebywać pośród nas (por. J 1,14) – jak pouczył nas Jan Ewangelista.

Dziś, radosny śpiew kolęd i wielkie zdziwienie nad uniżeniem się Boga przerywa św. Łukasz, opisując w Dziejach Apostolskich męczeństwo św. Szczepana, natomiast Ewangelista Mateusz, przywołując słowa Jezusa, wspomina trudności, z którymi będzie musiał zmierzyć się każdy prawdziwy wyznawca Chrystusa: „Będziecie znienawidzeni przez wszystkich z powodu mego imienia. Lecz kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony” (Mt 10,22). Ci, którzy utożsamiają się z nauczaniem Jezusa zawsze powinni uświadamiać sobie, że nie zostaną przyjęci i zrozumiani przez tych, którzy tej lekcji nie zamierzają przyjąć. W związku z tymi trudnościami rodzi się pytanie dotyczące możliwości wytrwania w wierze, która często bywa bardzo wymagająca. Papież Franciszek nauczając o wierze zaznacza: „Pilne staje się odzyskanie światła, które jest właściwą cechą wiary, bo kiedy gaśnie jej płomień, wszystkie inne światła tracą w końcu swój blask. Światło wiary ma bowiem szczególny charakter, ponieważ jest zdolne oświetlić całe życie człowieka. Żeby zaś światło było tak potężne, nie może pochodzić od nas samych, musi pochodzić z bardziej pierwotnego źródła, musi ostatecznie pochodzić od Boga. Wiara rodzi się w spotkaniu z żywym Bogiem, który nas wzywa i ukazuje nam swoją miłość, miłość nas uprzedzającą, na której możemy się oprzeć, by trwać niezłomnie i budować życie” (Lumen fidei, 4). Takim światłem wiary, będącej owocem relacji z Bogiem, z pewnością został obdarzony św. Szczepan, męczennik, wybaczający w godzinie kamienowania swoim oprawcom.

Na drogach naszej wiary Pan Bóg stawia przewodników, którzy własnym przykładem i zaangażowaniem zaświadczają o sensowności i o wartości wyznawanej przez nas wiary. Dla większości są nimi wpierw rodzice i dziadkowie, w tym gronie może znaleźć się zapewne współmałżonek. Często przykład wiary daje także rodzeństwo oraz rówieśnicy. Autentycznego świadectwa wiary oczekujemy od naszych nauczycieli, pośród których obecni są także kapłani.

Kapłaństwo jest darem, ale jest także wielkim zadaniem. A do tego zadania – do bycia świadkiem wiary i kapłanem wierzącym – trzeba się dobrze przygotować. Pierwszym „seminarium duchownym”, choć nie w dosłownym znaczeniu tego określenia, może stać się rodzina. To w rodzinie rodzice obdarzając swojego syna miłością oraz zapewniając mu wychowanie w wierze współpracują z zamiarem Pana Boga, wzywającego do pójścia za sobą. Wielu rodziców cieszy się, gdy ich syn bądź córka wyrażają zamiar i chęci służenia Panu Bogu i Kościołowi. Jednak w dzisiejszym świecie, w którym niepodważalne wartości są negowane, a konsumpcjonizm staje się często podstawową normą funkcjonowania, nie brak i takich rodzin, w których pragnienia młodego człowieka, wzywanego przez Pana Boga, są umniejszane i pozbawiane sensu. Tym rodzicom, którzy błogosławią swoim dzieciom w ich podążaniu za Jezusem w służbie Kościołowi, jako Rektor Wyższego Seminarium Duchownego w naszej diecezji, z serca dziękuję. Tych, którzy boją się zaufać Panu Bogu, proszę o przyjęcie z chrześcijańską wiarą decyzji waszego dziecka oraz uznanie, że tylko Bóg ma najlepszy plan na nasze życie, nawet jeśli początkowo wydaje nam się inaczej.

Każde powołanie do kapłaństwa ostatecznie dojrzewa w domu formacyjnym jakim jest wyższe seminarium duchowne. We współpracy z wychowawcami oraz kierownikami duchowymi mężczyzna wyrażający chęć wstąpienia w stan kapłański może w tym miejscu rozwinąć swoje zdolności i umiejętności, a także poznać siebie oraz prawdziwe intencje, którymi się motywuje, zanim poprosi o udzielenie mu sakramentu święceń. Podstawowym zadaniem, które spoczywa na seminarium duchownym jest jednak przybliżenie powołanego do samego Jezusa oraz nauczenie go pozostawania w relacji z Mistrzem, którego wybrał. W naszym Sandomierskim Seminarium Duchownym dokładamy wszelkich starań, aby formowani w nim seminarzyści otrzymali solidne podstawy duchowe i intelektualne, niezbędne do późniejszej pracy duszpasterskiej z drugim człowiekiem. Chcemy, aby nasi klerycy stali się „prawdziwymi uczniami-misjonarzami, świadkami i przyjaciółmi Jezusa” (RIS, 67), głoszącymi niestrudzenie i z zapałem Ewangelię, którą jest On sam.

Formacja seminaryjna nie mogłaby się jednak właściwie odbywać, gdyby nie życzliwość i wsparcie wielu osób duchownych i świeckich, do których – jak wierzę – kieruję moje słowa. Dziękuję więc wszystkim Wam, siostry i bracia, którzy nie jesteście obojętni na sprawę powołań i powołanych. Wyrażam wdzięczność za każde dobre słowo kierowane pod adresem naszego Seminarium. Dziękuję każdemu z Was za podejmowany trud, modlitwę, pielgrzymki, post oraz ofiary – te duchowe i materialne, którymi nas obdarzacie. Dziękuję księżom, którzy wspominając czas swoich studiów w naszym Seminarium, zachęcają swoich wychowanków do wstąpienia w szeregi kapłańskie. Jestem wdzięczny nauczycielom i katechetom, gdyż wiem, że kształcąc młode pokolenia ukazują wartości płynące z chrześcijańskiego życia. Dziękuję także szczególnie rodzicom naszych seminarzystów, za to że wspierają swoich synów w ich wyborze powołania. Zwracając się do Was wszystkich proszę, abyście nigdy nie zapominali, że w Sandomierzu, w dawnym, zabytkowym klasztorze sióstr benedyktynek, swoje serca, dusze i umysły przygotowują młodzi mężczyźni, którzy mają szczery zamiar służyć Panu Bogu każdego dnia na wzór św. Szczepana, składając ofiarę z codzienności własnego życia.

Niech przychodzący w tajemnicy swojego narodzenia Jezus Chrystus, Światłość Świata wszystkim Wam – za okazywaną życzliwość naszej wspólnocie seminaryjnej – hojnie wynagradza, obdarzając Was swoim błogosławieństwem i pokojem.

Sandomierz, 26 grudnia 2023 r.

podpisany: ks. dr Michał Powęska, rektor Wyższego Seminarium Duchownego w Sandomierzu